Πώς να διαπρέψεις σε μια Παρουσίαση ή Δημόσια Ομιλία
Το θέμα του παρόντος άρθρου αφορά στην αποκάλυψη της στρατηγικής μου αναφορικά με το πώς να κάνεις πετυχημένες παρουσιάσεις εργασιών στο πανεπιστήμιο ή αλλού.Η στρατηγική αυτή , βασικά , μπορεί να εφαρμοστεί επίσης και σε δημόσιες ομιλίες σου - επαγγελματικές ή πολίτικες. Ωστόσο , πριν πάμε στην αποκάλυψη του μυστικού , ας δούμε τι σημαίνει για τη πλειοψηφία των ανθρώπων το να βρίσκεται κανείς σε μια τέτοια θέση.
Καταρχάς , ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν παρουσίαση ή ομιλία σε ακροατήριο , χωρίς να διαβάζουν χαρτιά. Και μόνο να δεί κανείς πόσοι βουλευτές στη Βουλή ομιλούν χωρίς χαρτιά , καταλαβαίνει τι παίζει.Άντε από τους 300 να μπορούν να το κάνουν 7-8 βουλευτές.
Και κάπου εδώ ,λοιπόν , έφτασε η ώρα ,της αποκάλυψης της στρατηγικής μου , διηγούμενος μια σχετική προσωπική εμπειρία.
Ήταν Γενάρης του 2017 , και βρισκόμουν στο 4ο έτος φοίτησης. Ένα από τα μαθήματα του εξαμήνου ήταν η " Νεότερη Ελληνική Ιστορία" .Ο καθηγητής του εν λόγω μαθήματος , επέλεγε αιφνιδιαστικά και τυχαία φοιτητές , στους οποίους ανέθετε για το επόμενο μάθημα να παρουσιάσουν μια εργασία.
Καταρχάς , ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν παρουσίαση ή ομιλία σε ακροατήριο , χωρίς να διαβάζουν χαρτιά. Και μόνο να δεί κανείς πόσοι βουλευτές στη Βουλή ομιλούν χωρίς χαρτιά , καταλαβαίνει τι παίζει.Άντε από τους 300 να μπορούν να το κάνουν 7-8 βουλευτές.
Σε αυτές τις περιπτώσεις ,και όταν έρχεται η ώρα σου να παρουσιάσεις ή να μιλήσεις ,σε πιάνει απίστευτο στρες.Στρες , για την ακρίβεια , για να μη κρυβόμαστε ή κοροϊδευόμαστε , σε πιάνει από την ήμερα που ξεκινάς την σχετική προετοιμασία.
Όσο περνάνε οι μέρες και πλησιάζει η μέρα παρουσίασης , σου έρχονται απελπιστικές σκέψεις. Ότι θα ξεχάσεις τα λόγια ή τον ειρμό σου την ώρα της παρουσίασης.Ότι το περιεχόμενο της παρουσίασης θα είναι ελλιπές , ή εν μέρει κακό.Ότι θα κοκκινίσεις , και θα γελάνε μαζί σου οι παρευρισκόμενοι μέχρι και...τα κοτόπουλα στα Μέγαρα...
.
Από την άλλη , δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσεις την παρουσίαση ή ομιλία σου , βλέπεις από κάτω εκατοντάδες βλέμματα να σε κοιτούν
προσεκτικά, περίεργα και αυστηρά.Να περιμένουν πώς και πώς την επόμενη λέξη σου. Τότε αρχίζεις να ψιλοτρέμεις ,να θες να ανοίξει η γη να σε καταπιεί. Έτσι οι περισσότεροι, εν τελεί , καταλήγουν να ζήσουν αυτό που φοβόντουσαν, δηλαδή η παρουσίαση η ομιλία τους να εξελιχθεί τραγικά.Φυσικά, τραγική θεωρείται και η ανάγνωση έτοιμου λόγου . Δεν είναι τυχαίο , ότι σε πολλές παρουσιάσεις απαγορεύεται.
Το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι είναι ότι εστιάζουν σε αυτό που φοβούνται , και όχι σε αυτό που θέλουν ή θα ήθελαν. Αυτοί, εστιάζοντας με τον νου τους σε αρνητικά μελλοντικά υποθετικά σενάρια , αυξάνουν το άγχος τους και ψαλιδίζουν τις πιθανότητες τους να κάνουν μια πετυχημένη παρουσίαση.Όποιος δεν συγκεντρώνεται νοητικά σε αυτά που μπορεί να ελέγξει , δύσκολα θα επιτύχει σε ο, τι κάνει.
Από τη μεριά μου , ελάχιστες εμπειρίες είχα ως προς την έκθεση σε μεγάλο ακροατήριο μέχρι τα 20 μου. Άντε μια-δυο φορές στο Λύκειο να συμμετειχα σε θεατρικές παραστάσεις- αλλά μέχρι εκεί .Γενικότερα , πάντως , η έκθεση σε μεγάλο κοινό , δεν με φόβιζε ποτέ.Μάλιστα κάποιοι μου είχαν προτείνει να ασχοληθώ με την υποκριτική - και ακόμα μου το λένε - ίσως επειδή είχαν διακρίνει κάποια σχετική ικανότητα ή κλίση .
Μετά το Λύκειο ,παρόλα αυτά , βελτίωσα, αισθητά την χρήση της ελληνικής γλωσσάς. Διάβασα δεκάδες βιβλία , και πλέον είχα ανεβάσει σημαντικά το επίπεδο γνώσεων μου.Πέραν αυτού , είχα μπει και σε σχολή Φιλοσοφίας , η οποία είναι η κατεξοχήν σχολή - εκτός των άλλων - για ανάπτυξη κριτικής σκέψης και τελειοποίηση της χρήσης της γλωσσάς μας. Όλα αυτά , ήταν ένα καλό υπόβαθρο για να εισαχθώ σε εμπειρίες
παρουσίασης ή ομιλίας σε κοινό.
.
Όσο περνάνε οι μέρες και πλησιάζει η μέρα παρουσίασης , σου έρχονται απελπιστικές σκέψεις. Ότι θα ξεχάσεις τα λόγια ή τον ειρμό σου την ώρα της παρουσίασης.Ότι το περιεχόμενο της παρουσίασης θα είναι ελλιπές , ή εν μέρει κακό.Ότι θα κοκκινίσεις , και θα γελάνε μαζί σου οι παρευρισκόμενοι μέχρι και...τα κοτόπουλα στα Μέγαρα...
.
Από τη μεριά μου , ελάχιστες εμπειρίες είχα ως προς την έκθεση σε μεγάλο ακροατήριο μέχρι τα 20 μου. Άντε μια-δυο φορές στο Λύκειο να συμμετειχα σε θεατρικές παραστάσεις- αλλά μέχρι εκεί .Γενικότερα , πάντως , η έκθεση σε μεγάλο κοινό , δεν με φόβιζε ποτέ.Μάλιστα κάποιοι μου είχαν προτείνει να ασχοληθώ με την υποκριτική - και ακόμα μου το λένε - ίσως επειδή είχαν διακρίνει κάποια σχετική ικανότητα ή κλίση .
.
Ήταν Γενάρης του 2017 , και βρισκόμουν στο 4ο έτος φοίτησης. Ένα από τα μαθήματα του εξαμήνου ήταν η " Νεότερη Ελληνική Ιστορία" .Ο καθηγητής του εν λόγω μαθήματος , επέλεγε αιφνιδιαστικά και τυχαία φοιτητές , στους οποίους ανέθετε για το επόμενο μάθημα να παρουσιάσουν μια εργασία.
Μεταξύ των 250 περίπου φοιτητών που ήταν στην τάξη , "έτυχε ο κλήρος" -και - σε εμένα." Και σύ ξανθέ, θέλω να μου παρουσιάσεις εργασία στο επόμενο μάθημα με θέμα την < Ιστορία της ελληνικής σημαίας > !", μου είπε.
Κατά βάθος , ήθελα πολύ να με επιλέξει. Δεν φοβόμουν , είχα εμπιστοσύνη στις ικανότητες μου.Βέβαια ,στην Ιστορία, είχα και μια παραπάνω "αδυναμία" και ίσως αυτό ήταν ένας επιπλέον λόγος που στάθηκα αξιοπρεπώς απέναντι στη" πρόκληση" του καθηγητή.
Πρώτο μου μέλημα , ήταν να βρω πληροφορίες για το θέμα της εργασίας μου.Αφού βρήκα υλικό και διασταύρωσα πήγες ,διαμόρφωσα ,εν τέλει, στο μυαλό μου το περιεχόμενο της ομιλίας μου ,κρατώντας παράλληλα σημειώσεις σε ένα τετράδιο.
Δεύτερο βήμα και το σημαντικότερο , ήταν να οραματιστώ την παρουσίαση μου! Ξάπλωσα στο κρεβάτι , έκλεισα τα μάτια μου και ξεκίνησα να ζω ένα ταξίδι του μυαλού μου.Οραματίστηκα τον εαυτό μου να βρίσκεται στην σχετική αίθουσα , να με καλεί ο καθηγητής να σηκωθώ να παρουσιάσω.Οραματίστηκα , εν συνεχεία , να κάνω μια παρουσίαση ΟΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ.
Με αυτοπεποίθηση , άνεση , παραστατικότητα και ολίγον χιούμορ.Έχοντας ,ήδη , μελετήσει πολλά σχετικά με τη "γλωσσά" του σώματος , οραματίστηκα να χρησιμοποιώ σωστά τα χέρια , τους μορφασμούς του προσώπου και την τονικότητα της φωνής, ανάλογά με τη σημαντικότητά αυτού που λέω.Οραματίστηκα μέχρι και το χειροκρότημα μετά το τέλος της παρουσίασης μου. Στην ουσία, η παρουσίαση ή δημόσια ομιλία , ομοιάζει πολύ με την θεατρική παράσταση , και σαν τέτοια πρέπει να την αντιλαμβάνεται κανείς.
Έπειτα , έκανα πρόβες στον καθρέφτη μου. Ήθελα να δω πως θα φαίνομαι στο κοινό και ό ,τι δεν μου άρεσε να το άλλαζα.Έκανα λοιπόν , 3 πρόβες στο καθρέφτη ,και 2 οραματισμούς Όταν έφτασε η μέρα ήμουν πανέτοιμος για μια ανεπανάληπτη παρουσίαση.
Πριν από μένα παρουσίασαν κάποια άτομα με μεγάλη αποτυχία.Μια είχε κοκκινίσει από το άγχος της και διέκοψε την παρουσίαση της.Ένας άλλος τα διάβαζε όλα από χαρτί , και του διέκοψε την παρουσίαση του ο ίδιος ο καθηγητής εξοργισμένος.Όσο και να το κάνεις , βέβαια, με 300(γιατί ήταν από τρία διαφορετικά τμήματα φοιτητές ) περίπου άτομα από κάτω δεν ήταν και εύκολη υπόθεση..
Έπειτα ήρθε η σειρά μου.Μόλις σηκώθηκα και στάθηκα απέναντι στο κοινό, είδα ότι οι περισσότεροι ψιλογελούσαν ακόμα από τον προηγούμενο φοιτητή που παρουσίασε.Είχαν ένα ύφος σαν να λένε :" ωραία για να δούμε πως θα αποτύχει και ο επόμενος ..."Ήξερα ,όμως, ότι δεν είχαν ιδέα του τι επρόκειτο να δουν.
Κατά βάθος , ήθελα πολύ να με επιλέξει. Δεν φοβόμουν , είχα εμπιστοσύνη στις ικανότητες μου.Βέβαια ,στην Ιστορία, είχα και μια παραπάνω "αδυναμία" και ίσως αυτό ήταν ένας επιπλέον λόγος που στάθηκα αξιοπρεπώς απέναντι στη" πρόκληση" του καθηγητή.
Πρώτο μου μέλημα , ήταν να βρω πληροφορίες για το θέμα της εργασίας μου.Αφού βρήκα υλικό και διασταύρωσα πήγες ,διαμόρφωσα ,εν τέλει, στο μυαλό μου το περιεχόμενο της ομιλίας μου ,κρατώντας παράλληλα σημειώσεις σε ένα τετράδιο.
Δεύτερο βήμα και το σημαντικότερο , ήταν να οραματιστώ την παρουσίαση μου! Ξάπλωσα στο κρεβάτι , έκλεισα τα μάτια μου και ξεκίνησα να ζω ένα ταξίδι του μυαλού μου.Οραματίστηκα τον εαυτό μου να βρίσκεται στην σχετική αίθουσα , να με καλεί ο καθηγητής να σηκωθώ να παρουσιάσω.Οραματίστηκα , εν συνεχεία , να κάνω μια παρουσίαση ΟΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ.
Με αυτοπεποίθηση , άνεση , παραστατικότητα και ολίγον χιούμορ.Έχοντας ,ήδη , μελετήσει πολλά σχετικά με τη "γλωσσά" του σώματος , οραματίστηκα να χρησιμοποιώ σωστά τα χέρια , τους μορφασμούς του προσώπου και την τονικότητα της φωνής, ανάλογά με τη σημαντικότητά αυτού που λέω.Οραματίστηκα μέχρι και το χειροκρότημα μετά το τέλος της παρουσίασης μου. Στην ουσία, η παρουσίαση ή δημόσια ομιλία , ομοιάζει πολύ με την θεατρική παράσταση , και σαν τέτοια πρέπει να την αντιλαμβάνεται κανείς.
Έπειτα , έκανα πρόβες στον καθρέφτη μου. Ήθελα να δω πως θα φαίνομαι στο κοινό και ό ,τι δεν μου άρεσε να το άλλαζα.Έκανα λοιπόν , 3 πρόβες στο καθρέφτη ,και 2 οραματισμούς Όταν έφτασε η μέρα ήμουν πανέτοιμος για μια ανεπανάληπτη παρουσίαση.
Πριν από μένα παρουσίασαν κάποια άτομα με μεγάλη αποτυχία.Μια είχε κοκκινίσει από το άγχος της και διέκοψε την παρουσίαση της.Ένας άλλος τα διάβαζε όλα από χαρτί , και του διέκοψε την παρουσίαση του ο ίδιος ο καθηγητής εξοργισμένος.Όσο και να το κάνεις , βέβαια, με 300(γιατί ήταν από τρία διαφορετικά τμήματα φοιτητές ) περίπου άτομα από κάτω δεν ήταν και εύκολη υπόθεση..
Έπειτα ήρθε η σειρά μου.Μόλις σηκώθηκα και στάθηκα απέναντι στο κοινό, είδα ότι οι περισσότεροι ψιλογελούσαν ακόμα από τον προηγούμενο φοιτητή που παρουσίασε.Είχαν ένα ύφος σαν να λένε :" ωραία για να δούμε πως θα αποτύχει και ο επόμενος ..."Ήξερα ,όμως, ότι δεν είχαν ιδέα του τι επρόκειτο να δουν.
Μόλις περάσαν τα πρώτα λεπτά της ομιλίας μου , παρατήρησα ότι σοβάρεψε απότομα το κοινό. Ξαφνικά κοιτούσαν όλοι ενθουσιασμένοι και σχεδόν συγκλονισμένοι . Έπειτα , μιλούσαν με το διπλανό τους σε φάση " τι παίζει με τον τύπο ; Πως το κάνει αυτό;" .Ο καθηγητής ,από τη μεριά του, είχε ένα μικρό χαμογελάκι.
Τελικά, έγινε ακριβώς όπως το είχα οραματιστεί .Ήταν σαν να το είχα ξαναζήσει , μου ήταν γνώριμο.Κράτησε γύρω στα 40' και ούτε που το κατάλαβα.Με το που τελειώνω , επικράτησε απόλυτη σιωπή για κάποια δευτερόλεπτα.
Τελικά, έγινε ακριβώς όπως το είχα οραματιστεί .Ήταν σαν να το είχα ξαναζήσει , μου ήταν γνώριμο.Κράτησε γύρω στα 40' και ούτε που το κατάλαβα.Με το που τελειώνω , επικράτησε απόλυτη σιωπή για κάποια δευτερόλεπτα.
Ακολούθησε ένα λεπτό - γεμάτο - από χειροκρότημα και επευφημίες, έχοντας άπαντες σηκωθεί όρθιοι , για να ακολουθήσει ένα "άψογος!" από το στόμα του καθηγητή.Ούτε και γω θυμάμαι πόσοι και πόσες με ρώτησαν μετά :" Πως διάολο το έκανες αυτό;" Αλλά που να τους εξηγούσα...
Σχόλια